Skip to main content

Proteinigi

Katjo's picture

Mi rigardis televidprogramon pri vikingaj glavoj. Specife, la programo temis pri la glavo "+ULFBEHR+T", kiu estis "famkonanta nomo" de glavoj dum la 8-11aj jarcentoj kiuj multege superis aliajn glavojn -- aspektas, ke oni faris ilin de crisol-farita ŝtalo akirita per komerco kun irano, kontraŭ la kutima martelo-kaj-forĝeja tekniko uzate en mezepoka eŭropo. Tio signifas ke la ŝtalo havis tre pli-altan kvaliton, kun pli konsekvenca karbona enhavo kaj tre malpli inkluzivo de krommaterialoj. Sed mi detemiĝas. La kialo per kio mi skribas pri ĉi tio estas ĉar John CLEMENTS aperis kaj parolis pri mezepokaj glavoj kont. japanaj glavoj, kaj la reago de mia edzo memorigis min pri multaj de diskutado mi renkontis pri Esperanto.

John CLEMENTS fondigis la Asocion por Renesancaj Batalartoj (ARBA), kiu estas organizo dediĉita al la studado kaj rekonstruado de mezepokaj kaj renesancaj formoj de batalartoj, inkluvite la uzado de armiloj kaj nearmilitaj batalo. Fakte estas multego de manuskriptoj temante pri ĉi tio, do estas trezoro da studado kaj eksperimentado kiu bezonas esti faritaj, kaj ARBA estas unu el la grupo kiu interesiĝas pri tio. Sed la plej multaj da homoj, kiam oni diras "batalartoj", asocias la frazon kun orientaj batalartoj (karateo, ĵudo, kendo, ktp.) kaj malmultaj personoj sciiĝas ke la okcidento, ankaŭ, havis plurajn bone dokumentitajn lernejojn de batalo.

Tio, kiu per ĉi tio rezultas, estas konsevenca kaj senĉesa malakcepto farita de la aŭdanto de iu kiu volas paroli pri okcidentaj batalartoj. Signifas, ke iam ajn kiam John volas paroli al homoj pri okcidentaj batalartoj, li devas unue travivi longan procezon de disputado en kiu li prezentas la kazon por okcidentaj batalartoj, doni evidencon por demonstri ke jes, okcidentaj batalarto ja same estis tiom evoluitaj ka taŭgaj kiom orientaj batalartoj, kaj por korekti la antaŭjuĝojn de homo kontraŭ eĉ la koncepto de okcidentaj batalartoj, ĉiuj antaŭ ol li eĉ povas komenci paroli pri okcidentaj batalartoj.

Estas teda, kaj le faris tion tiom multe ke en ĉi tiu programo, li ŝajnis kiel opinioplena kaj sarkasma, kaj mia edzo remarkis pro tio (kaj efektive tio estis ĉio pro tio li remarkis -- ĝi komplete dereligis, en la menso de mia ezo, la faktan argumenton de John). Estante en la ricevanta fino de tiuj antaŭjuĝaj opinioj pri okcidentaj batalartoj, mi komprenis, kiel li elpensis.

Kaj mi ekpensis ke mi ankaŭ spertis la samon temante pri Esperanto.

Sophia GUBB, en bonega artikolo pri disputadoj temante pri Esperanto (kaj veganismo), kreis la frazon "proteinigi" por priskribi la fenomeno de la vidopunkto de la parolanto, pro tio kio okazas kiam ŝi provos paroli pri veganismo. Ŝi mencios ion pri tio kaj la aŭdanto tuj demandas, "sed de kio vi ricevas vian proteinon?" Ĝi ne estas sincera demando de iu kiu ne scias kaj kiu vere kuriozas: estas la unua salvo de amaso da kontraŭargumentoj desegnitaj por ataki kaj malakcepto de veganismo, irante al persono kiu jam decidis ke veganismo estas malakceptinda. "Sed ĉu veras ke ĉiuj batalarto devenis al la oriento?" eble estu la versio por John ("orientigi"?) kaj por Esperanto, estu "sed ĉu la angla jam estas la mondolingvo?" ("Angligi"?)

La mortiga afero pri proteinigo estas ke ĝi estas tiom teda. Ĝi faras nin, la parolantoj, nepaciencaj, defensivaj kaj sarkasmaj. Farantaj la argumentadon kun 50 aliaj personoj signifas ke la momento en kiu ĉi tiu nova persono prezentos ĉi tiun komenton, ni ekatakos -- ni ne aŭskultos, sed lanĉos en nian liston de evidenco kaj informo en informo-superŝarĝanta riproĉtirado. Kaj mi kredas ka ĉi tio ekŝaltas la cerbo de la aŭdanto -- en la senco ke li aŭ ŝi ankoraŭ decidis ke Esperanto estas malsparo da tempo, kaj nun ĉi tiu frenezulo babalas je mi senĉese pri tio. Ĝi povas esti tiom malbona ke la demando eble estus senkulpe "Esperanto? Kio estas tio?" kaj ni supozas ke oni proteinigas nin, do ni lanĉas la riproĉtiradon, kaj tuj perdas la aŭdanto. Aŭ ni lanĉas ekspozicion pri la historio, evoluado, utiloj, ktp. de Esperanto, kiam la persono kiu demandis la demandon nur estis socia kaj ne vere volis prelegon, do ni (denove) perdas la aŭdanton.

Kio estas la solvo? Mi ne certas. Eble la plej grava aftero estas ne mencii Esperanton krom se ni havas la tempon kaj mencajn rimedojn por fakte aŭskulti al la demandoj de la aŭdanto. Se ili estas kontraŭargumentoj, ni devas resti konscia de la fakto ke kvankam ĉi tiu eble estas la 50a okazo por ni respondantaj al tiu specifa kontraŭargumento, estas la unua okazo de la aŭdanto prezenti ĝin, do gravas ke ni ne aspektu nepaciecaj, malakectema, aŭ sarkasmaj. Kaj ke ni komprenu ke la nekulpa demando eble estas vere nekupla, kaj anstataŭ doni longan prilegon pri la historio kaj evoluado kaj utiloj de Esperanto, eble nur doni mallongan respondon por mezuri la pluan intereson de la aŭdanto. Por mi, almenaŭ, ĝi estas tre malfacila ĉar a) mi amas Esperanton kaj pasias pro ĝi kaj b) proteinigado estas teda protrakti ĝin kaj fakte ekkolerigas min. Sed kiel advokato por Esperanto, mi kredas ke ĉi tio gravas por teni en la menso.
------
I was watching a television show about Viking swords. Specifically, the show was about the "+ULFBEHR+T" sword, which was a "brand name" of swords during the 8-11th centuries which were far, far superior to other swords -- apparently, they were made with crucible-made steel obtained by trade with Iran, as opposed to the general forge-and-hammer technology used in Medieval Europe. This means it was much higher-quality steel, with more consistent carbon content and much less inclusion of slag. But I digress. The reason I'm writing about this is because John Clements appeared, and talked about Medieval swords vs. Japanese swords, and the reaction of my husband reminded me of a lot of discussion I've encountered about Esperanto.

John Clements founded The Association for Renaissance Martial Arts (ARMA), which is an organization devoted to the study and reconstruction of Medieval and Renaissance forms of martial arts, to include use of weapons and unarmed combat. There is actually a lot of surviving manuscripts dealing with this, so there's a wealth of studying and experimentation to be done, and ARMA is one of the groups interested in this. But most people, when you say "martial arts", associate the phrase with Eastern martial arts (Karate, Judo, Kendo, etc.) and few are unaware that the West, too, had several well-developed schools of combat.

What this results in is consistent and constant dismissal by the listener of anyone wanting to talk about Western martial arts. It means that any time John wants to talk to people about Western martial arts, he first has to go through a long process of argument in which he lays out the case for Western martial arts, presenting evidence to demonstrate that, yes, Western martial arts were every bit as developed and relevant as Eastern martial arts, and to correct people's prejudices against the very concept of Western martial arts, all before he can actually get to talking about Western martial arts.

It is tedious, and he's done it so much that on this show, he came across as opinionated and sarcastic, and my husband remarked on that (to the point that that's all he remarked on -- it had completely derailed, in my husband's mind, John's actual argument). Having been on the receiving end of those prejudiced opinions about Western martial arts, I knew where John was coming from.

And it occurred to me that I have experienced the same thing with Esperanto, too.

Sophia Gubb, in an excellent article about arguments about Esperanto (and veganism), coins the phrase "proteining" to describe the phenomenon from the speaker's point of view, because of what happens when she tries to discuss veganism. She'll mention something about it, and the listener immediately asks "but where do you get your protein?" It's not a sincere question from someone who doesn't know and is genuinely curious: it's the first salvo of a bunch of objections meaning to attack and dismiss veganism, coming from someone who's already decided that veganism is objectionable. "But aren't martial arts all from the Far East?" might be John's version ("Far Easting"?), and for Esperanto, it's "but isn't English already the world language?" ("Englishing"?)

The deadly thing about proteining is that it's so tedious. It makes us, the speakers, impatient, defensive and sarcastic. Having been through the argument with 50 other people means that the moment this new person comes out with the comment, we go on the attack -- we don't listen, but launch into our list of evidence and information in an information overloading rant. And I think that it turns the listener's brain off -- in the sense that he or she has already decided that Esperanto is a waste of time, and now this nutcase is babbling at me non-stop about this. It can be so bad that the question might innocently be "Esperanto? What's that?" and we assume we're being proteined, so we launch into the rant, and lose the listener from the get go. Or we launch into an exposition about the history, development, advantages, etc., of Esperanto, when the person asking the question was just being sociable and not really wanting a lecture, so we (again) lose the listener.

What's the solution? I'm not sure. Maybe the most important thing is to not mention Esperanto unless we have the time and energy and mental wherewithal to actually listen to the listener's questions. If they are objections, we need to remain mindful of the fact that although this might be the 50th time for us answering that particular objection, it's the 1st time that the listener has made it, so it's important for us not to come across as impatient, dismissive, or sarcastic. And to understand that an innocent question might just be that, and instead of giving a long lecture about the history and development and advantages of Esperanto, maybe just give a short answer to gauge the listener's continued interest. For me, at least, it's really difficult because a) I love Esperanto and am passionate about it and b) proteining is tedious to deal with and actually makes me angry. But as an advocate for Esperanto, I think it is important to bear in mind.

by Katjo

Contact us / Kontaktu Nin

Contact Us / Kontaktu Nin: eusa@esperanto-usa.org

Landa Kongreso * 2017 June 30 - July 3 * Annual Congress

EO Esperanto: La Landa Kongreso 2017 okazos en Raleigh, Nord-Karolino, Usono, 2017 ekde la 30-a de junio ĝis la 3-a de julio, 2017.
Retpaĝaro: https://landakongreso.org
Por aliĝi, vidu: Aliĝilo

EN English: The Annual US Esperanto Congress 2017 will be in Raleigh, North Carolina, USA, Jun 30 - July 3, 2017.
Website: https://landakongreso.org
To sign up, see: Registration

NASK * 2017 jul 4 - 13 * Summer Courses

EO Esperanto: La bonega kursaro NASK - Nord-Amerika Somera Kursaro okazos de la 4-a de Julio ĝis la 7-a de Julio ĉe Raleigh, Norda Karolino, ĉe la Universitato William Peace. Por vidi pli da detaloj aŭ aliĝi, klaketu ligilon NASK.

EN English: The excellent North American Esperanto Summer Courses (NASK), will be happening from July 4 to 13th, at William Peace University, in Raleigh, North Carolina. To see more details or sign up, click on NASK.

Poll

Which NASK is best for you?:

Current Bloggers

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes