Public Domain Translation of Obama's Inaugural Speech

I noticed that the community translation was posted on Monday at http://www.gutenberg.org/etext/28971. Congratulations to everybody else who took part...our work resides with the immortals now!

The first draft of the speech is done. It probably needs a good polishing.

La unua malneto de la parolado estas kompleta. Ĝi verŝajne bezonas bonan poluradon.

I got about a quarter of the way through and began thinking that this speech is a far cry from "Ask not what your country can do for you" or "We have nothing to fear but fear itself."

I don't think it stands out as one of the great American speeches so I haven't returned to it. But if others want to pick up where I left off knock yourself out.

Miaj samcivitanoj:

Mi staras ĉi tie humiligite pro la tasko antaū ni, dankema pro la fido donita de vi, konsciante la oferojn suferitajn de niaj prapatroj. Mi dankas al Prezidanto Bush pro lia servo al nia lando, kaj ankaū pro la malavaro kaj kunlaboremo montritaj de li dum ĉi tiu transigo.

Kvardek kvar usonanoj jam faris la ĵuron de prezidanto. La vortoj estis parolitaj dum la altmaroj de prospero kaj la trankvilaj akvoj de paco. Tamen, foje iuj faras la ĵuron dum nuboj alproksimiĝas kaj ŝtormoj tempestas. Je ĉi tiaj momentoj, Usono antaūeniras ne simple pro la kompetento kaj vizio de tiuj altaj oficuloj, sed ĉar la popolo restis fidelaj al la idealoj de niaj antaūuloj, kaj konformaj kun la fundamentaj dokumentoj.

Tiel estis. Tiel devas esti en ĉi tiu generacio de usonanoj.

Ke ni estas nun en mezo de krizo estas bone komprenite . Nia lando militas, kontraū vasta reto de perforto kaj malamo. Nia ekonomio estas severe malfortiĝinta, konsekvence de avaro kaj malrespondeco flanke de iuj, sed ankaū ni komuna evitemo fari malfacilajn decidojn kaj prepari nian lando por nova epoko. Hejmoj estas perditaj, laborpostenoj forigitaj, entreprenoj fermitaj. Nia sanzorgado estas tro altkosta; tro da niaj lernejoj malsukcesas; kaj ĉiu tago portas pruvojn ke niaj kutimoj rilate la uzadon de energio fortigas niajn malamikojn kaj minacas nian planedon.

Jen la indikoj pri krizo, laū datumoj kaj statistikoj. Malpli kalkulebla sed ne malpli profunda estas la konsumiĝo de memfido tra nia lando – obstina timo ke la velkado de Usono estas neevitebla, kaj ke la sekvanta generacio devas malaltigi sian celadon.

Hodiaū mi diras al vi ke la defioj antaū ni estas realaj. Ili seriozas kaj multas. Ili estos trafitaj nek facile nek postnelonge. Sed ŝciu ĉi tion, Usono – ili estos trafitaj.

Ĉi-tage, ne kuniĝas ĉar ni elektis esperon super timo, unuecon de celado super konflikto kaj malakordo.

Ĉi-tage, ni venas proklami finiĝintaj la bagatelajn plendojn kaj falsajn promesojn, la akuzojn kaj lacajn dogmojn, kiuj dum tro longa tempo sufokis niajn politikojn.

Ni restas juna lando, sed en vortoj de la sanktaj skribaĵoj, venis la horo formeti porinfanaĵojn. Venis la horo revalidigi nian daūran spiriton; elekti nian pli bonan historion; porti antaūen la karan donacon, tiun noblan ideon, transdonitan de generacio al generacio: ke ĉiuj estas egalaj, ĉiuj estas liberaj, kaj ĉiuj meritas ŝancon ĉasi sian plenan mezuron de feliĉeco.
Revalidigante la grandiozon de nia lando, ni komprenas ke grandiozo neniam estas supozita. Ĝi devas esti meritita. Nia vojaĝo neniam konsistis el mallongigoj aū akcepti malpli. Ĝi ne estis vojo por malarduloj – por tiuj kiuj preferas ripozon super laboro, aū serĉas nur la plezuroj de riĉoj kaj famo. Male, estis la riskantoj, la farantoj, la kreantoj de aĵoj – iuj gloritaj sed pli ofte geviroj obskuraj en sia laboro, kiuj portis nin laū la longa, malebena vojo al prospero kaj libereco.

Por ni, ili enpakigis siajn malmultajn posedaĵojn kaj vojaĝis trans oceanoj serĉante novan vivon.

Por ni, ili penis en la fabrikaĉoj kaj setlis en la Okcidento, suferis la frapon de vipo kaj plugis la malmolan teron.

Por ni, ili batalis kaj mortis, en lokoj kiaj Concord, Gettysburg, Normandie kaj Khe Sanh.

Foje kaj refoje ĉi tiuj geviroj baraktis kaj oferis kaj laboris ĝis iliaj manoj inflamis, por ke ni povus ĝui pli bonan vivon. Ili vidis Usonon kiel pli granda ol la sumo de niaj individuaj ambicioj; pli bonaj ol ĉiuj diferencoj de naskiĝo aū riĉeco aū klaso.

Ĉi tio estas la vojaĝo hodiaū de ni daūrigata. Ni restas la plej prospera, potenca lando sur Tero. Niaj laboristoj ne estas malpli produktemaj