Nenecesa vorto: cezur/a

Mi ofte plendas kiam verkistoj uzas nenecesajn vortojn. Lastatempe, mi ekvidis speciale nenecesan vorton: cezur/a.

Mi diras, ke ĝi estas speciale nenecesa, ĉar ĝi ne nur estas nefundamenta kaj nekonata-al-mi (miaj normalaj kondiĉoj pri neneceseco), sed pli malbone, mi ankoraŭ ne certiĝas pri la signifo!

Mi trovis la vorton en artikolo de Barbara Pietrzak en la plej nova (novembra) numero de Esperanto. Ŝi verkas:

Kutime cezuraj momentoj instigas al enpensiĝoj.

Trovinte nekonitan vorton, mi serĉis ĝin en la PIV. Mi trovis ĝin, sed ŝajne, ĝi estas iu teknika poezia termino, kiu signifas:

Divido estigita en la longaj versoj per la enmeto de vortofino ĉe difinita loko, kio plejofte ebligas ian paŭzeton.

La artikolo de Pietrzak ne estas pri poezio, do mi konjektas, ke estas ia metafora uzo. Mi plue konjektas, ke la signifo temas pri speco de paŭzeto. Sed ia speco?

Mi turniĝis al Esperanto Dictionary de Wells, kiu ja havas la vorton, sed havas nur la (ankaŭ ne konatan al mi) anglan vorton "caesura." Do, mi kontrolis anglan vortaron pri tiu vorto. Tie mi trovis similan poezian signifon, kaj ne evidente klariginte metaforan signifon.

Do, la "cezuraj momentoj" de Pietrzak verŝajne estas momentoj de malgranda paŭzo, kiam tio finiĝas kaj tio ĉi komenciĝas, dum la granda afero daŭras. Sed mi ne certas.

Tiel mi preferas uzi bonan, fundamentan vortprovizon.