Skip to main content

Brazila Vojagxo

limako's picture

Jen longa rakonto pri mia vojaĝo al Brazilo por partopreni la 41a Brazila Kongreso de Esperanto -- kelkaj fotojn mi jam afiŝis. Mi konsilas, ke se vi iam havis ian scivolon pri Rio de Ĵaneiro, vi tuj aliĝu al la 42a BKE kio okazos tie venontajare. La Brazilaj kongresoj estas mirindaj aferoj -- tre partoprenindaj!

Mia vojaĝo al Brazilo ŝajnis esti malbenita preskaŭ de la komenco.

Kiam mi kontaktis pasporta-servan gastiganton, li diris ke li kutimis gastigi homojn ĉe la domo de sia patrino, sed ke ŝi estis tiam en usono kaj li ne sciis ĉu ŝi revenos hejmen aŭ ne. Ve.

Mi ankaŭ ne komprenis unue ke mi devis akiri vizon do organizis por peti ĝin nur malfrue. Mi jam estis aĉetinta la flugbileton. Mi kuris tien kaj reen por akiri la necesajn dokumentojn, ensendis ĉion kaj komencis atendi. Kaj atendi. Refoje ve.

Tiam montriĝis ke, VARIG, la brazila flugfirmao de kiu mi aĉetis la flugbiletojn, estis bankrota kaj komencis nuligi flugojn -- ne estis certa ĉu miaj flugoj okazus. Denove ve!

Finfine, la semajno antaŭ mia vojaĝo alvenis kaj la vizo ankoraŭ ne venis kaj mi devis iri por ferii kun la boparencoj. Mi revenis hejmen unu tago antaŭ la vojaĝo -- ankoraŭ la vizo ne alvenis. Mi epoŝtis la konsulejon, sen respondo. Mi telefonis kaj mesaĝo diris ke mi devis telefoni inter la 3-a kaj la 5a posttagmeze. Mi epoŝtis al miaj registaraj reprezentantoj por demandi ĉu ili povas helpi. Mi komencis mordi la ungojn. Mi telefonis je la 3-a -- ne respondo. Mi telefonis je la 3a kaj duonon -- ne respondo. Je la 4-a mi sukcesis atingi virinon kiu diris ke mi estis forgesinta ensendi koverton kun poŝtmarkoj por ke ili sendu ĝin al mi, do mi devus viziti la konsulejon por ricevi. Hura! Sukceson! Mi sendis mesaĝon al la Brazilanoj ke mi venas.

Hura refoje! Mia korespondanto en Brazilo diris ke lia patrino estis reveninta kaj mi povis gasti ĉe ŝi. Li promesis renkonti min ĉe la flughaveno kaj helpi min trovi la vojon al ŝia domo. Li diris ke mi ne kredos kie kaj kiel li trovos min.

Mi aranĝis ke mia edzino kaj mi veturus al Bostono la venonta mateno por akiri la vizon kaj iri al flughaveno kaj mi aĉetis lastaminutan flugbileton de Bostono al NovJorko por atingi mian flugon al Brazilo. Tiam ni lernis ke en la tunelo kiu ligas Bostonon al la flughaveno estis kolapso kiu mortigis iun kaj ke la preskaŭ tuneloj kaj ŝoseoj apud Bostono estis fermitaj kaj ke la trafiko estis frenezigita. Ho, ve!

Ni forlasis la domon kun la ideo veni post la unua ondo de trafiko en la urbo, sed sufiĉe frue ke ni atingu la konsulejon kaj ankoraŭ atingi la flughavenon antaŭ mia flugo. Estis postaj flugoj, sed trioble pli altkostaj do mi ne volis mistrafi ĝin. Ni trovis la konstruaĵon kiu entenis la konsulejon. La edzino restis kun la aŭto dum mi enkuris. Mi iris al la 14a etaĝo, malfermis la pordon, kaj vidis grandegan homamason: jen vico, jen alia vico, jen aro da homoj atendantaj en seĝoj. Mi atendis en mallongan vicon kaj demandis al gvardisto -- li indikis la plej longan vicon de 300 homoj. Mi staris en la vico. Mi komencis timi ke la edzino ne povos trovi lokon por atendi. Mi staris en la vico. Mi timis ke ni mistrafos la flugon. Mi staradis en la vico.

Finfine, mi atingis la fenestron: ĝi estis netravidebla kun malgranda truo. Mi klarigis al la ulo kiun mi bezonis. Li iris por serĉi tra skatolo, sed ne trovis ĝin. Li iris al alia ĉambro. Post kelkaj minutoj li revenis kun mia pasporto -- li montris la vizon al mi, donis al mi recepton kaj aliajn dokumentojn, kaj mi povis iri.

Ni vojaĝis al la flughaveno kaj por unua fojo en mia vivo sufiĉe facile veturis trans Bostono -- ni alvenis al la flughaveno kun multe da tempo. Oni serĉis mi detale kiam mi eniris, verŝajne pro tio ke mi estis aĉetinta unudirekta flugbileto je la lastamomento. Ne grave -- mi havis multe da tempo.

Kiam mi atingis NovJorkon, oni informis min ke la VARIG flugo estos prokrastita ĝis la meznokto. Mi vagis tra la flughaveno dum multaj horoj, manĝetis salaton, kaj rigardis la homojn. Mi portis mian ĉapelon, kiu havas grandan verdan stelon, sed neniuj aliaj esperantistoj anoncis sin. Mi studis la portugalan per libreto kiun pruntis al mi la instruisto de mia filo.

Finfine, dum terura tondroŝtormo, ni povis eniri la aviadilon kaj iam dum la frua mateno, ni finfine forlasis NovJorkon. Mi dormetis bone ĝis ili vekis min por doni la manĝon. Bedaŭrinde kaj mi ne simple diris ne kaj reekdormis, sed mi ja malsatis post la longaj horoj de zorgo kaj promenado laŭ la flughaveno. La flugo estis longa kaj, malsame ol kiam mi flugis al eŭropo, la seĝoj estis tre tre proksimaj -- bonŝance la seĝo apud mi estis malplena kaj mi tiel havis iom pli da loko.

Finfine, ni alteriĝis en Sao Paulo. Mi prenis la valizojn kaj pretigis eliri la avidilon kiam mi aŭdis pere de la parolilo: "STEVEN DANIEL BREWER! Bonvole anoncu vin al la laboristoj ĉe la eliro de la aviadilo." Mi bezonis kelkaj sekundoj por ekkoni ke la mesaĝo estis en Esperanto! Tiam mi komencis ridi. Dum la tuta nokto mi aŭdis la portugalan kaj aŭdi subite Esperanton estis kiel muziko al miaj oreloj.

Estas tre stranga aŭskulti la portugalan lingvon por mi. Mi provas klarigi kion mi signifas per diri ke estas kvazaŭ ke miaj oreloj diras, "Ho tion vi povas kompreni" sed ke mia cerbo diras "Ho, ne! Tio estas tuta sensencaĵo!" Multaj vortoj ŝajnas kompreneblaj, sed multaj estas tute nebulaj. Mi pli kaj pli renkontas aferojn kaj kiam mi vidas la skribitan lingaĵon mi preskaŭ ĉiam povas kompreni almenaŭ la intenton, sed ne la finajn detalojn.

Julio Calegari renkontis min ĉe la elirejo kaj marŝis kun mi al la landlimo kie oni kontrolis miajn dokumentojn kaj enlasis min eniri Brazilon. Tiam ni akiris la valizon -- mi trovis ke pro tio ke ili metis ĝin en la aviadilo dum tondoŝtormo, ĝi estis malseka. (Mi poste eltrovis ke nur la ŝtrumpetoj estis malsekaj kaj ni metis ilin sur sekiga ŝnuro ekster la domo por sekiĝi).

Mi provis indiki al Julio ke mi studas la portugalan kaj diris al li (kiel diris en mia libro) "Não percebo". Li rigardis min kaj ridis. "Tion dirus portugalon," li diris. "Oni dirus ĝin malsame en Brazilo." Kaj li klarigis al mi kiel diri. Li ankaŭ indikis ke en São Paulo oni diras finan "o" kiel "u", do kiel "Ĵuliu" aŭ "São Paulu". Ni ĝoje babilis dum promeni tra la flughaveno. Pro tio ke li estis kun mi, ŝajnis ke la doganistoj apenaŭ atentis miajn dokumentojn.

Julio enkondukis min al Raoni, juna esperantisto de norda Brazilo kiu ankaŭ gastos kun lia patrino. Li portis nin en lia aŭto trans la urbo kaj ni atingis la domon de lia patrino, Francisca Calegari, dum la frua posttagmezo. Estis granda ĝojo duŝi min kaj dormeti dum kelkaj horoj. Poste, Francisca manĝigis min (Raoni estis tro laca por ellitiĝi kaj simple dormis ekde tiam ĝis la venonta tago). Francisca kaj mi babilis kune dum kelkaj horoj. Ŝi telefonis al kelkaj aliaj esperantistoj por demandi ĉu ili volis renkontiĝi ĉe la Esperanto-domo la venonta tago kaj ni decidis renkontiĝi je la deka horo. Kelkaj homoj venis por viziti: viron kiu ne parolis Esperanton sed kiu provis komuniki kun mi portugale kaj paro da virinoj kiuj ŝajne ne volis alproksimigi min, kvazaŭ ili timus ke mi mordus. Mi povis momenti uzi komputilon por sendi epoŝton por sciigi al mia familio ke mi alvenis bonorde.

Antaŭ ekdormi, mi iris ekster la domo por rigardi la stelojn: mi neniam antaŭe vidis la suda krucon! Kia mirinda afero! Tiam mi enlitiĝis kaj ekdormiĝis.

La sekvonta tago, ni matenmanĝis kaj forlasis la domon por marŝi al la sidejo de la Esperanto Asocio San Paulista. Fransisca avertis min ne kunporti la pasporton kontraŭ la ebleco ke oni robus nin. Dum ni promenis, ŝi rakontis al ni pri la kvartalo kaj indikis diversajn interesaĵon pri la urbo. Ni estis kelkaj minutoj frue ĉe la sidejo kaj atendis eksteren. Estis du ŝlositaj bariloj antaŭ la ŝlosita pordo. Post kelkaj minutoj venis Aparecida kaj malŝlosis ĉion kaj lasis nin eniri. La domo enhavas du malgrandaj klasĉambroj kaj la subetaĝo estas grandega ĉambro por proksimume 40 aŭ 50 homoj. Estis bela salono kun komfortaj mebloj kaj grandega ŝranko plena je Esperantaj libroj. Estis esti kelkmil da diversaj libroj -- multaj el ili tre malnovaj. Inter ili, mi vidis binditajn ekzemplerojn de La Revuo de 1909-1913. Tre, tre interese! Dum ni estis tie, Aparecida aranĝis por ni tagmanĝon ĉe la domo de la brazila sekcio de ILEI.

Poste, ni iris al SESC, kiu estas malnova fabriko kiun oni transformis en grandan klubon kun restoracio, tenejo, naĝejo kaj diversaj aliaj distraĵoj. Francisca akiris por ni permeson iri al la plej alta etaĝo de la konstruaĵo de kiu oni povis bone vidi la ĉirkaŭan pejzaĝon. Ni tiam prenis aŭtobuson por atingi la domon de ILEI.

La oficejo de ILEI troviĝas en bela domo sur monteto en la mezo de la urbo. Ĝi havis altan barilon ĉirkaŭ ĝi kun ruloj de tranĉ-drato ĉe la supro. Je la alia flanko de la strato estas privata gvardia stacieto -- nur malgranda budo por unu homo. Estis refoje du ŝlositaj bariloj kiun oni malfermis eletronike de interne unuope, kiel aer-pordo ĉe spacnavo.

Interne, ni renkontis kelkaj homoj inkluvize Markos, kiu estras la oficejo. Ni diskutis movadajn aferojn dum ioma tempo kaj tiam li invitis nin manĝi kun li. La tablo estis kovrita per diversaj intersaj vegetaranaj manĝoj. Ĉio estis bongustega. Post la belega manĝo, ni aranĝis ke mi kune veturis la sekvontan tagon al Campinas kaj tiam la edzino de Markos portis nin peraŭte al la stacidomo de la metroo. Francisca havis la ideon gvidi nin al la urbocentro por vidi statuon de Zamenhof.

La metroo en So Paulo similas la metroon de Boston (krom tio ke ĉiuj el la movantaj ŝtuparoj funkcias ĉi tie). Ni vojaĝis per tri trajnoj por atingi la statuon de Zamenhof. Ni komencis je la fino de la verda linio kaj la trajno estis malplena. Ni kelkaj haltejo kaj transiris al la blua linio, kaj la trajno pleniĝis. Ni iris tri haltejoj al la ruĝa linio kaj la trejno estis plenpleneŝtopita. Fine, ni atingis la urbocentron kaj ĉiuj eliris la trajnon je la sama momento, kiel homa ondo. Post kiam ni eliris la trajnon, ni promenis tra bazaro kie oni vendis folklorajn artaĵojn. Finfine, tamen, montriĝis ke la parkon kie estas la statuo oni estis ferminta por rekonstruado, do ni ne sukcesis vidi la statuon.

Mi volis fari unu aferon plu anta≈© ol reiri: ni trovis lokon por aĉeti poŝtkartojn kaj tiam iris al poŝtoficejo kaj aĉetis poŝtmarkojn por sendi ilin al usono. Oni devis premi butonon de maŝino ĉe la pordo por indiki ion oni volis. Tiam, aperus etikedon kun litero kaj numero (kiel D607). Tiam indikilo super la fenestroj ekbrilus kun la diversaj numeroj kaj dirus al kiu fenestro oni iru. Post kelkaj minutoj, oni vokis nin kaj ni klarigis al la ulo kion ni volis. Mi skribaĉis ion rapide sur la kartetoj kaj forsendis ilin al miaj filoj, patro, kaj frato en usono. Finfine, ni trovis aŭtobuson por reiri al la hejmo de Francisca. Estis longa vojaĝo al la hejma kvartalo kaj mi vidis multajn vidindaĵojn survoje. Kia unua tago en Brazilo!

----

Je la dua tago, mi vojaĝis je la meztago al Campinas kun familio kiu ne parolis Esperanton: patro, patrino, kaj du filoj. La edzino laboras por ILEI, sed ŝi mem apenaŭ parolas Esperanton. Ili venis kaj vizitis ĉe la domo de Francisca dum duono da horo. La plenkreskuloj parolis, la infanoj ĉirkaŭkuris kaj la hundo bojis -- kia bruo! Sed ĉiuj tre feliĉis. Post ni trinkis tason da kafo, ni ekiris por Campinas.

Ni vojaĝis per ŝoseo kie oni devis halti dufoje por pagi 5 realoj por uzi la vojon. Mi vidis apud la ŝoseo en São Paulo aro da teruraj domaĉoj -- mi supozis ke tiu estis unu el la tiel-nomataj "faveloj". Post ni eliris la urbon, oni indikis monton al mi kaj klarigis ke ĝi estis la plej granda monto apud São Paulo kaj ke simiojn oni trovas tie. Ni preterpasis malaltaj montoj, arbaroj, kaj diversaj kampoj. En unu loko, oni kultivis vinberojn. En alia, ili diris ke estis multaj fruktoj, sed mi ne povis kompreni kiaj.

Kiam ni alvenis ĉe Campinas, ni serĉis lokon por tagmanĝi. Ni trovis restoracion kiu havis "fejiĵuadon" -- bufedon kun multaj aferoj, inter ili fazeola supo. Mi ankaŭ aĉetis bieron. Oni en Brazilo povas plenigi la teleron kun iomete de multaj de aferoj kaj tiam oni pesas la teleron kaj vi pagas nur por kion vi elektis. Estas tre konvena por provi multajn aferojn. Dum mia tuta vojaĝo tra Brazilo, mi trovis nenion kiun mi vere ne ŝatis.

Ni poste vojaĝis al la kongresejo kaj enskribiĝis. Estis iom da konfuzo pri kie estis mia hotelo, sed finfine trege serioza juna virino -- la filino de unu el la organizantoj -- iris kun mi por montri al mi la ĝustan hotelon: Hotel Opala Barão. La virino ne parolas Esperanton kaj kelkfoje mi komencis alparoli ŝin kaj ŝi devis diri, "I don't understand." Tre strange estas kiam la radoj de la cerbo estas metita al "Esperanto" kaj mi devas ne paroli tion -- fariĝas ja malfacila. Finfine, je la fino de la vojaĝo, mi povas ofte kompreni kiam oni parolas la portugalan -- inter la angla, hispana, kaj Esperanto mi tre ofte povas eltrovi kion oni volas diri. Sed kiam mi devas paroli, ĉiam Esperanto venas unue kaj mi poste devas klarigi per miaj unuopaj portugalaj vortoj.

Montriĝis ke mia poŝtelefono ial funkciis en Campinas. Mi petis ke la firmao ŝaltu por mi tiun kapablon, sed ĝi ne funkciis en São Paulo. Mi ĝojis kiam mi povis telefoni hejme kaj alparoli ĉiujn. Mi ne scias kiom kostas -- verŝajne estos altkosta -- sed estis tre bona aŭdi la voĉojn de ĉiuj kaj sciigi al ili ke mi estis en bona ordo.

Pri la kongreso mem, ĉio rapida fariĝas kunfandita miksaĵo de momentoj, vizaĝoj, kaj sonoj. Estis multaj bonaj prelegoj, pri Esperanto, pri Brazilo, pri internacio, kaj pri multaj aliaj aferoj. Mi havis dekojn da tre interesaj konversacioj: pri familioj, pri domoj, pri dorlotobestoj, pri la movado, pri eksterlando, kaj super ĉio, pri Esperanto. Oni vere amas Esperanton en Brazilo -- oni fieras pri ĝi kaj serioze studas ĝin -- tiom da bonegaj parolantoj! Kaj tiom da interesaj entreprenoj de esperantaĵoj: t-ĉemizoj kaj pingloj kaj libroj kaj sakoj kaj diskoj.

Oni bonkore aranĝis ke miaj prelegoj estis po unu tage. La unuan kaj la lastan oni ne multe atentis -- venis nur po dekon da homoj. Sed la prelego pri teĥnologio alportis 50 kaj oni multe interesiĝis kaj faris multajn bonajn demandojn.

Dum la unuaj tagoj, mi tiom okupiĝis pri la kongreso ke mi malmulte piediris tra la urbo. Je lundaj, mi provis ĝustigi tion per kelkaj longaj promenoj tra la urbo. Estas tre aktiva kaj vigla urbo kun centoj da malgrandaj butikoj. Ĉe la grandaj butikoj kiuj vendas domaparatoj (fridujoj, fornoj, ktp), ĉiam la vendistoj staris ĉe la enirejo kiel malsategaj lupoj -- pretaj por ekkapti iun ajn eblecon vendi ion. Ŝajnis al mi ke estis multe da dentistoj kaj ĉe la strato mi vidis kelkfoje homojn kiuj provis disdoni faldfoliojn kiuj reklamis iun aŭ alian dentiston. En multaj lokoj estis placoj, kun belaj statuoj kaj apudaj konstruaĵoj.

Lunde postagmeze, mi revenis al la kongresejo kaj sidis en angulo kun virino por babili -- inter aliaj aferoj ni diskutis kio okazos tiu vespere. Ŝi diris ke ŝi ne volas iri kaj mi proponis ke ni kune iru por trinki bieron. Ŝi akceptis kaj ni promenis al ŝia hotelo kaj serĉis taŭgan lokon dum ni promenis. Kiam ni atingis la hotelon, sen trovi bonan lokon, ni petis la pordiston, kiu sugestis lokon kaj telefonis taksion por porti nin. Estis restoracio por italan pasteĉon kiu ankaŭ servis diversajn bierojn. Ni provis unu specon kun oni nomas "ŝops", kiu estas kiel la malforta 3.2 biero en usono. Ni ankaŭ akiris pladon da olivoj por manĝeti. Ni babilis dum horo kaj finfine decidis ankaŭ aĉeti pasteĉon. Mi estis vidinta ke oni ĉi tie faras pasteĉon kun tinusaĵon. Ni elektis tion por provi kaj mendis samtempe "kajpirinja" -- la tradicia trinko de Brazilo. Ĉio estis bonega. Ni finfine iris kaj ŝi adiaŭis min ĉe la pordo de mia hotelo.

Multaj homoj volis intervjui min pri Esperanto ne nur per aŭdbendigiloj kaj vidbendigiloj, sed ankaŭ per telefono por dumviva radia programo. Ĉiuj el la eksterlandanoj: polino, koreo, kaj mi, la radio anoncisto portis al ĉambro kaj je certa horo oni alvokis telefonon. Li enkondukis ĉion en la portugalan, faris demandojn al ni Esperantlingve, kaj tiam resumis niajn respondojn portugale. Interesa sperto. Oni diris ke estis tre bona respondo de la gazetaro pri la kongreso -- mi bedaŭras ke oni neniam vokis min pri la gazeta anonco kiun mi estis sendinta antaŭ ol mi venis. Mi rekontaktos ilin poste.

Mi estis kunportita aron da malgrandaj kalikoj -- memoraĵoj de Norda Karolino por disdoni al la organizantoj. Mi ŝercis ke post la kongreso, kaliko ja estus tre necesa ilo. Mi estis doninta unu al Francisca, sed mi neniam sukcesis trovi la aliajn organizantojn en unu loko por bone kalkuli ĉu mi havis sufiĉon, ktp, do finfine, mi simple donis la skatolon al James por ke li disdonu inter la organizantoj. Ili estas ja tre malgranda afero, sed mi esperas ke oni ŝatas kaj trovos iom da plaĉo el ili.

Mi faris tri prelegojn ĉe la kongreso, pri lokaj grupoj, teĥnologio, kaj scienca klerigado. Ĉiuj estis sufiĉe bonaj. Oni tre interesiĝis kaj faris multajn demandojn.

Mi tre ĝuis la bankedon ĉe churaskaria restoracio. Ĉio estis tre bongusta -- mia nura bedaŭro estis ke mi jam estis plenŝtopita kiam la ulo kun kapibaraĵo venis al la tablo. Estus amuze diri al oni ke mi estis manĝinta kapibarojn dum mia vojaĝo. Post la manĝo, ni kune dancis dum ioma tempo -- mi diris al mia amikino ke mi timis ke mi ne estis dancinta ĝis la mezlernejo kaj mi esperis ke mi ne surpaŝus ŝiajn piedojn. Estis tre agrabla, kune svingi malrapide je la muziko.

Dum la lasta tagoj, mi partoprenis la solena fermiĝo kaj vaportrajna ekskurso en la kamparo. Mi elektis reveni al la urbon kun amikino, por pasi kelkajn lastajn minutojn kun ŝi sed baldaŭ montriĝis ke la aŭtobuso ne reiris rekte al la kongresejo. Post kelkaj streĉigaj minutoj, ni decidis eliri el la aŭtobuso kaj serĉi taksion por reveni pli rapide, por ke mi ne mistrafu mian vojaĝon hejmen. Ni elbusiĝis kaj trovis kelkaj laboristoj apud la ŝoseo kaj unu riskis vivon por preskaŭ korpe haltigi taksion por ni. Sufiĉe rapide, ne reiris al la kongresjo kaj mi devis adiaŭi mian amikinon por revojaĝi al usono.

La vojaĝo hejmen pasis trankvile ĝis mi atingis la flughavenon. Tiam montriĝis ke mia flugo estis nuligita. Oni kontrolis la flugojn kaj diris ke mi povos vojaĝi venontan matenon, sed ke ili ne povas oferti subtenon por hotelĉambro. Mi aĉetis por mi mem, kontraŭ 99 realoj, kaj restis dumnokte en senfenestra ĉambro ĉe Days Inn en São Paulo. La venontan matenon, la flugo komencis iom malfrue, sed ĉio pasis en ordo poste, kaj mi revenis al NovJorko je la sepa kaj duono posttagmeze. Poste, okazis la usona landa kongreso, sed tio estas ja alia rakonto.

by limako

Comments

Kia gxojo! Mi tre felicxas

Salenka's picture

Kia gxojo! Mi tre felicxas pro tio, ke vi gxuis la viziton al Brazilo, malgxraux la problemoj. Legi vian rakonton farigis min ankaux vojagxi ree al mia amata urbo San-Pauxlo, kiun mi ja sopiras post tiom da monatoj Usone. =^)

August 6, 2006 by Salenka, 10 years 33 weeks ago

Bona rakonto!

Robert L. Read's picture

Mi esperas fari same iutage.

-- Robert L. Read
read &t robertlread point net
Austin, TX, USA

July 28, 2006 by Robert L. Read, 10 years 34 weeks ago

Brazilio

marial's picture

Mi tre ŝatus vojaĝi tien.

Dankon por via laboro.

July 26, 2006 by marial, 10 years 34 weeks ago

Contact us / Kontaktu Nin

Contact Us / Kontaktu Nin: eusa@esperanto-usa.org

Landa Kongreso * 2017 June 30 - July 3 * Annual Congress

EO Esperanto: La Landa Kongreso 2017 okazos en Raleigh, Nord-Karolino, Usono, 2017 ekde la 30-a de junio ĝis la 3-a de julio, 2017.
Por aliĝi, vidu: Aliĝilo

EN English: The Annual US Esperanto Congress 2017 will be in Raleigh, North Carolina, USA, Jun 30 - July 3, 2017.
To sign up, see: Registration

NASK * 2017 jul 4 - 13 * Summer Courses

EO Esperanto: La bonega kursaro NASK - Nord-Amerika Somera Kursaro okazos de la 4-a de Julio ĝis la 7-a de Julio ĉe Raleigh, Norda Karolino, ĉe la Universitato William Peace. Por vidi pli da detaloj aŭ aliĝi, kalketu ligilon NASK.

EN English: The excellent North American Esperanto Summer Courses (NASK), will be happening from July 4 to 13th, at William Peace University, in Raleigh, North Carolina. To see more details or sign up, click on NASK.

Poll

Which NASK is best for you?:

Current Bloggers

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes