La Manifesto de Toronto, verkita kaj aprobita de la dulanda Kongreso en Toronto la 12‑an de julio 2025, la Internacia Tago de Espero, celas revitaligi la Esperanto‑movadon kaj respondi al ĝia identeca krizo. En la Manifesto oni konstatas, ke la organizita movado alfrontas mankon de konvinka ekzistokialo, ke nek koloniaj lingvoj nek artefarita intelekto povas solvi la mondan lingvoproblemon, kaj ke ŝovinismo, militemo kaj kontraŭhoma retoriko pligraviĝas pro la pandemio, demokratia erodo, klimata krizo kaj malegaleco. Ĝi proponas, ke Esperanto montru sin ne nur kiel movado por edukado, lingvoj, demokratio kaj homaj rajtoj, sed kiel unika interhoma renkontiĝejo por rehomigi la homaron; ke ni restu fiere unikaj, desubismaj anstataŭ marĝenaj; ke la interna ideo de D‑ro Ludoviko Zamenhof pri forigo de murojn inter la popoloj estu nia kontraŭdozo al malhomigo; kaj ke nia neŭtralismo protektu la interhoman kernon de la lingvo. Finfine, la Manifesto invitas Esperantistojn kaj organizojn esplori novajn formojn de kunlaboro per kongresoj, komunikadoj kaj eventoj kaj konstrui novan estontecon por Esperanto kaj la homaro.