How many Esperanto-speakers have you met face-to-face?

Mi lernis Esperanton kiel junulo (16-jara) kaj dum multege da jaroj havis nenian kontakton kun aliaj Esperanto-parolantoj. Mi loĝis (kaj ankoraŭ loĝas) en ne tre granda mez-okcidenta urbo. Mi havis informon ke iu profesoro ĉe la universitato estis Esperantisto, sed mi estis lernejano kaj hezitis kontakti lin . . . Do, mi legis multe, iomete korespondis, sed neniam parolis la lingvon.

Nur post multaj jaroj venis al nia universitato kroata ekonomikisto por somera studo. Ŝi havigis al si mian nomon per ELNA, mi kredas, kaj telefonis al mi iun sabaton, frumatene. Mi aŭdis voĉon kaj nekonatan lingvon . . . sed post kelkaj sekundoj orientiĝis kaj komprenis kio okazas. Mi renkontis ŝin, havis veran okazon uzi la lingvon, kaj ek de tiam decidis vere ellerni kaj uzi Esperanton. Feliĉe, ne tre malproksime estas Sankta-Luiso, kie en tiu tempo estis sufiĉe vigla Esperanto-grupo, tiel ke mi povis foje intermiksiĝi kun aliaj parolantoj.

Ne tiom surprizas min ke multaj homoj neniam renkontis alian Esperantiston.

LM