Charto por Kompatemo

La principo de kompato restas ĉe la koro de ĉiuj religiaj, etikaj kaj spiritaj tradicioj, vokante nin ĉiam trakti ĉiujn aliajn kiel ni deziras esti traktita ni mem.
Kompato instigas nin labori senlace por mildigi la suferon de niaj samrangaj bestoj, al malkatedrigi nin mem el la centro de nia mondo kaj meti alian tie, kaj al honori la netuŝeblan sanktecon de ĉiu homo, traktante ĉiun, sen escepte, kun absoluta justeco, egaleco kaj respekto.
Ĝi estas ankaŭ necesa en ambaŭ publika kaj privata vivoj sindeteni konstante kaj kun emfazo de kaŭzi doloron, agi aŭ paroli perforte pro malbonvolo, ŝovinismo, aŭ mem-intereso, malriĉigi, ekzpluati aŭ nei bazajn rajtojn al iu ajn, kaj provoki malamon fitraktante aliajn - eĉ niaj malamikoj – estas neo de nia komuna homeco.
Ni agnoskas ke ni malsukcesis vivi kompateme kaj ke kelkaj eĉ pliigis la sumon de homa mizero en la nomo de religio.
Ni sekve vokas al ĉiuj viroj kaj virinoj: restarigi kompaton al la centro de moraleco kaj religio.
Reveni al la antikva principo ke ajna interpreto de sankta skribo kiu bredas perforton, malamon aŭ malestimon estas malprava.
Certigi ke junularo estas donita precizan kaj respekteman informon pri aliaj tradicioj, religioj kaj kulturoj.
Instigi pozitivan dankecon de kultura kaj religia diverseco.
Kultivi informitan simpation kun la sufero de ĉiuj homoj, eĉ tiuj rigarditaj kiel malamikoj.
Ni urĝe devi farigi kompaton klaran, lumplenan kaj dinamikan forton en nia frakciita mondo.
Enradikiĝita en laŭprincipa persistemo por trapasi malsindonon, kompato povas faligi politikajn, dogmajn, ideologiajn kaj religiajn limojn.
Naskita de nia profunda interdependeco, kompato estas havenda al homaj interrilatoj kaj al plenumita homeco.
Ĝi estas la vojo al klerismo, kaj nemalhavebla al la kreo de justa ekonomio kaj paca tutmonda komunumo.